اصول بیمه

اصل جانشینی (Subrogation)

بر اساس این اصل بعد از جبران هر خسارت، تمام حقوق قانونی بیمه‌گذار ناشی از حادثه به بیمه‌گر منتقل می‌شود.

اصل جبران غرامت (indemnity)

بر اساس این اصل بیمه‌گر خسارت بیمه‌گذار را به مقداری پرداخت می‌نماید که بیمه‌گذار در شرایط بلافاصله قبل از حادثه قرار گیرد. البته مقدار خسارت پرداختی هیچ‌گاه بیشتر از تعهد بیمه‌گر نخواهد بود. در واقع بر اساس این اصل بیمه نباید برای بیمه‌گذار سود‌آور باشد و وی را در وضعیت بهتری نسبت به قبل از حادثه قرار دهد.

اصل حد اعلای حسن نیت (Utmost good faith)

بر اساس این اصل بیمه‌گذار باید هنگام صدور بیمه‌نامه تمام اطلاعاتی را كه از مورد بیمه دارد و به درستی و با حسن نیت كامل به بیمه‌گر اعالم نماید. در صورت تشدید خطر حین مدت اعتبار بیمه‌نامه نیز بیمه‌گذار باید مراتب را به اطالع بیمه‌گر برساند، همچنین هنگام وقوع خسارت بیمه‌گذار موظف است با حسن نیت كامل تمام اطلاعات لازم برای رسیدگی خسارت را در اختیار بیمه‌گر قرار دهد.

اصل علیت یا سبب بلافصل خسارت (proximate cause)

بر اساس این اصل باید بین خطر بیمه‌شده و خسارت مورد ادعای بیمه‌گذار رابطه علت و معلول وجود داشته باشد. یعنی خسارت ایجاد شده معلول خطر بیمه‌شده باشد. زیرا بیمه‌گر جبران خسارت را به هر دلیل و علتی كه باشد تعهد نمی‌نماید و نرخ حق‌بیمه را برای علت و یا علل خاص محاسبه نموده است. برای مثال در صورتی كه كارخانه‌ای در مقابل خطر آتش‌سوزی بیمه گردد و زلزله جزو خطرات بیمه‌شده نباشد، چنانچه زلزله موجب بروز حریق شود، بیمه‌گر تعهدی در جبران خسارت ناشی از حریق ندارد زیرا علت خسارت حریق زلزله است كه جزء تعهدات بیمه‌گر نمی‌باشد.

اصل نفع بیمه‌ای (Insurable interest)

بر اساس این اصل ذی‌نفع بودن بیمه‌گذار در بقاء آنچه بیمه می‌نماید، است. در واقع این اصل زمانی واقع می‌شود، که بیمه‌گذار از سالم ماندن مورد بیمه نفع حاصل کند و در معرض خطر قرارگرفتن مورد بیمه موجب ضرر و زیان برای بیمه‌گذار باشد.